Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρυσόβουλον Μανουήλ Β' Παλαιολόγου (1391-1425)




Οι τελευταίοι Παλαιολόγοι, διαπιστώνοντας την τεράστια στρατιωτική αδυναμία αλλά και την οικονομική δυσπραγία του ύστερου βυζαντινού κράτους αποφάσισαν να βγάλουν στο σφυρί διάφορα ιερά λείψανα και κειμήλια.

Ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος (1391-1425) από το 1399 έως το 1403 ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη πουλώντας ιερά λείψανα, προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για το παραπαίον βυζαντινό κράτος. Στις φωτογραφίες παρουσιάζεται βυζαντινό χρυσόβουλο του Μανουήλ Β', με ημερομηνία 23 Νοεμβρίου 1402, γραμμένο στα λατινικά και τα ελληνικά, με το οποίο αποδίδει διάφορα λείψανα στο Αββαείο του Αγίου Διονυσίου (Σαιν Ντενί) στο Παρίσι.

Η πλήρης υπογραφή του είναι:

+ Μανουήλ εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ ρωμαίων ο παλαιολόγος.
Εδώ το Χρυσόβουλον σε ασπρόμαυρο και σε πραγματική κατάσταση:

The last Byzantine Emperors from the Palaiologan Dynasty faced huge financial difficulties. Due to these they decided to sell holy relics that belonged to Byzantium in order to collect money to organize the Byzantine army. 

Emperor Manuel Palaiologos (1391-1425) travelled through Europe for this purpose. This photo is taken from a Byzantine Chrysobull, written both in Latin and Greek, issued in November the 23th of the year 1402 by Manuel Palaiologos, regarding the selling of such relics to Saint Denis Abbey in Paris.

I chose this because the past reflects the future into a perpetual spiral motion.
The whole signature says:

+ Μανουήλ εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ ρωμαίων ο παλαιολόγος.

Which means:

Manuel in Christ Believer Roman King and Emperor Palaiologos.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Δήμοι και ο ρόλος τους στο βυζαντινό κράτος

Οι «Δήμοι» στο Βυζάντιο αποτελούν κατάλοιπο των δημοκρατικών θεσμών. Αρχικά λειτουργούσαν ως λαϊκές ομάδες οι οποίες, στη συνέχεια, μετεξελίχθησαν σε αθλητικά σωματεία τα οποία είχαν επιφορτιστεί με την οργάνωση των ιππικών αγώνων.   Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα σωματεία απέκτησαν υπολογίσιμη πολιτική ισχύ. Από μαρτυρίες τις οποίες έχουμε η δραστηριότητά τους λάμβανε χώρα σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, τόσο στον ελλαδικό χώρο (Ρόδος, Γόρτυνα, Νέα Αγχίαλος κ.ά)  όσο και στη Μικρά Ασία (Μίλητος, Έφεσος Κύζικος, Πριήνη, Στρατονίκεια κ.ά), την Ανατολή (Αντιόχεια, Ιερουσαλήμ, Καισάρεια Παλαιστίνης, Έμεσα κ.ά) και την Αίγυπτο (Αλεξάνδρεια, Οξύρυγχος, Αντινόη κ.ά). Οι Δήμοι διακρίνονταν από τον χρωματισμό που είχαν τα εμβλήματά τους. Έτσι είχαμε τους Πράσινους, τους Λευκούς, τους Βένετους και τους Ρούσιους. Δηλαδή τέσσερις ξεχωριστούς Δήμους.  Επισήμως δεν είχαν κάποια πολιτική εξουσία. Από τον 5ο αιώνα οι αρχηγοί τους διο...

Κωνσταντίνος Θ' Μονομάχος

"Ἐν τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Ῥωμαίων κατέστρεψε βασιλεὺς Κωνσταντῖνος  οὗτος ὁ Μονομάχος, ἐν ἰδιοκτήτοις οἴκοις  καὶ μὴ τοῖς ἀνακτόροις  διαζευχθεὶς τῆς ψυχῆς, καὶ τῷ παρ' αὐτοῦ ἀνεγερθέντι ναῷ  τὸν νεκρὸν καταθέμενος, ἀνὴρ πολιτικὸς καὶ γένους ἐπισήμου  γενόμενος, δωρηματικός τε καὶ βασιλικῶς εὐεργετεῖν ἐπιστάμενος,  φροντίζων μὲν καὶ τῶν ἐν πολέμοις προτερημάτων  καὶ τοῖς ἐναντίοις ὡς ἐνὸν ἀντικαθιστάμενος, πλείονι δὲ ῥοπῇ  τῆς τρυφῆς ἀντεχόμενος, καὶ τῶν ἀφροδισίων μὴ ἀπεχόμενος.  ἔμελε δ' αὐτῷ καὶ ἀστεϊσμῶν καὶ τῶν ἐν μίμοις γελοιασμῶν καὶ   τῆς ἐπικαίρου  ῥαστώνης, καὶ οἷς ἡ ζωτικὴ ψυχὴ συνέζευκταί τε καὶ συνερρίζωται". (Μιχαήλ Ατταλειάτης) O Κωνσταντίνος Θ' Μονομάχος (1042-1055) διεδέχθη τον Μιχαήλ Ε' Καλαφάτη (ανηψιό του Μιχαήλ Δ' Παφλαγόνα), ο οποίος είχε οικτρό θάνατο προσπαθώντας να παραγκωνίσει την λαοπρόβλητη Ζωή. Ο Κωνσταντίνος ενυμφεύθη την Ζωή αλλά μετά από λίγο έφερε και την ε...

Η επιστολή του Ιωάννου Δούκα Βατάτζη στον Πάπα

Ολόκληρη η επιστολή του Ιωάννου Γ' Δούκα Βατάτζη στον Πάπα Γρηγόριο Θ' το 1237. Η Δύση, εκτός της εκκλησιαστικής πρωτοκα θεδρίας, απαιτούσε και την πολιτική. Στα πλαίσια μάλιστα της παπικής πονηριάς ο Γρηγόριος ανέφερε ότι η Σοφία των Ελλήνων θα αναγνώριζε τα δίκαια της ρωμαϊκής Εκκλησίας: "Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας τω αγιωτάτω πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης Γρηγορίω σωτηρίας και ευχών αίτησιν. Οι αποσταλέντες της σης αγιότητος κομισταί του γράμματος τούτου διετείνεντο ότι είναι της σης αγιότητος, αλλ’ η βασιλεία μου, αναγνούσα τα γεγραμμένα, δεν ηθέλησε να πιστεύση ότι είναι σον, αλλ’ ανθρώπου ζώντος εν εσχάτη απονοία έχοντος δε την ψυχήν πλήρη τύφου και αυθαδείας διότι πώς να μην υπολάβωμεν τοιούτον τον γράψαντα … μη διδαχθέντα περί του μεγέθους της αρχής ημών και της δυνάμεως; Δεν είχομεν χρείαν σοφίας ίνα διαγνώσωμεν τις και ποίος είναι οσός θρόνος. Εάν έκειτο επί των νεφελών ή μετέωρός που, ίσως υπήρχεν ανάγκη ...