Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιωάννης Γεωμέτρης



Ο ποιητής Ιωάννης Γεωμέτρης ή Ιωάννης Κυριώτης έζησε τον 10ο αιώνα. Ο βίος του συνέπεσε με την βασιλεία των πλέον ενδόξων αυτοκρατόρων της Μακεδονικής Δυναστείας, όπως ο Νικηφόρος Φωκάς (963-969), ο Ιωάννης Τζιμισκής (969-976) και ο Βασίλειος ο Β' (976-1025).


Είναι λίαν πιθανό να είχε καταγωγή εξ ευγενούς οικογενείας. Ο ίδιος υπηρέτησε στον βυζαντινό στρατό ως Πρωτοσπαθάριος και αποσύρθηκε αφού εκάρη μοναχός. Εκτός από ποιήματα έγραψε ύμνους στην Παναγία, ρητορικούς λόγους και επιγράμματα.



Εἰς νέους φιλοσόφους:

Τὸ δόγμα τοῦτο τῶν νέων φιλοσόφων·
«οὐκ ἔστιν ἀνήρ, ὃς σοφός· σοφὸς δ’ οὔτις,
ὅστις μετ’ ἀνδρῶν». ἵσταται καινὴ μάχη
τῶν ἀρετῶν· τί φημὶ δ’ αὐτὸς ὡς βραχύ;
«εἰ πᾶς σοφὸς δειλός τις, ὃς δειλὸς σοφός».


Απόσπασμα από Ρητορικά προγυμνάσματα:

"ἐῶ γε μὴν καὶ τοὺς πρώτους καὶ καλλίστους τῶν ἁρμονιῶν λόγους καὶ δι’ ὧν καὶ οἱ λοιποὶ συμπληροῦνται, τὸν ἐπίτριτον λέγω καὶ ἡμιόλιον, οὓς καὶ ἄμφω συλλαβὼν καὶ πρῶτος ἔχει ἐκ τοῦ πρῶτος ὑπὸ τὸ αὐτὸ καὶ ἥμισυ <καὶ> τρίτον ἔχειν ὧν ἐκεῖνοι μάλιστα δεόνται καὶ τὴν λοιπὴν καὶ πολλὴν τῶν ἀγαθῶν τῆς ἑξάδος ἕξιν.

πρῶτος δὲ οὗτος ἀριθμῶν καὶ ἐν τρισὶ διαιρεῖται καὶ τὴν αὐτὴν ἔχει καὶ ἀρχὴν καὶ μέσην καὶ τελευτήν• εἰ γὰρ καὶ τριάς—ἀλλ’ οὐκ εἰς ἀριθμοὺς ἡ διαίρεσις, ὥσπερ καὶ μόνος ὁ ὑπεράριθμος ἀμερὴς Θεὸς ἢ ἀμέριστος ἐν τρισὶ μὲν ἀδιαιρέτως διαιρετός, τοῖς αὐτοῖς δὲ καὶ τῇ φύσει καὶ τῇ δόξῃ καὶ τῇ δυνάμει κἂν ἑτερωνυμένοις τοῖς ἰδιώμασιν. ὃ δὲ παραδοξότερον ὅτι μηδέποτε τῆς τριάδος ἢ τῆς ἑνάδος ἐκπίπτει, ἢ γὰρ τὸ μέρος ἢ τὴν δύναμιν ἀντιπεπονθότως ἀεί ποτε τριαδουμένην ἢ μοναδουμένην ἔχει, καθὰ καὶ ὁ ἐπὶ πάντων Θεὸς ἢ μονὰς ἢ τριάς, μᾶλλον δὲ μονὰς ἡ τριὰς καὶ τριὰς ἡ μονάς."

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Δήμοι και ο ρόλος τους στο βυζαντινό κράτος

Οι «Δήμοι» στο Βυζάντιο αποτελούν κατάλοιπο των δημοκρατικών θεσμών. Αρχικά λειτουργούσαν ως λαϊκές ομάδες οι οποίες, στη συνέχεια, μετεξελίχθησαν σε αθλητικά σωματεία τα οποία είχαν επιφορτιστεί με την οργάνωση των ιππικών αγώνων.   Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα σωματεία απέκτησαν υπολογίσιμη πολιτική ισχύ. Από μαρτυρίες τις οποίες έχουμε η δραστηριότητά τους λάμβανε χώρα σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, τόσο στον ελλαδικό χώρο (Ρόδος, Γόρτυνα, Νέα Αγχίαλος κ.ά)  όσο και στη Μικρά Ασία (Μίλητος, Έφεσος Κύζικος, Πριήνη, Στρατονίκεια κ.ά), την Ανατολή (Αντιόχεια, Ιερουσαλήμ, Καισάρεια Παλαιστίνης, Έμεσα κ.ά) και την Αίγυπτο (Αλεξάνδρεια, Οξύρυγχος, Αντινόη κ.ά). Οι Δήμοι διακρίνονταν από τον χρωματισμό που είχαν τα εμβλήματά τους. Έτσι είχαμε τους Πράσινους, τους Λευκούς, τους Βένετους και τους Ρούσιους. Δηλαδή τέσσερις ξεχωριστούς Δήμους.  Επισήμως δεν είχαν κάποια πολιτική εξουσία. Από τον 5ο αιώνα οι αρχηγοί τους διο...

Η επιστολή του Ιωάννου Δούκα Βατάτζη στον Πάπα

Ολόκληρη η επιστολή του Ιωάννου Γ' Δούκα Βατάτζη στον Πάπα Γρηγόριο Θ' το 1237. Η Δύση, εκτός της εκκλησιαστικής πρωτοκα θεδρίας, απαιτούσε και την πολιτική. Στα πλαίσια μάλιστα της παπικής πονηριάς ο Γρηγόριος ανέφερε ότι η Σοφία των Ελλήνων θα αναγνώριζε τα δίκαια της ρωμαϊκής Εκκλησίας: "Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας τω αγιωτάτω πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης Γρηγορίω σωτηρίας και ευχών αίτησιν. Οι αποσταλέντες της σης αγιότητος κομισταί του γράμματος τούτου διετείνεντο ότι είναι της σης αγιότητος, αλλ’ η βασιλεία μου, αναγνούσα τα γεγραμμένα, δεν ηθέλησε να πιστεύση ότι είναι σον, αλλ’ ανθρώπου ζώντος εν εσχάτη απονοία έχοντος δε την ψυχήν πλήρη τύφου και αυθαδείας διότι πώς να μην υπολάβωμεν τοιούτον τον γράψαντα … μη διδαχθέντα περί του μεγέθους της αρχής ημών και της δυνάμεως; Δεν είχομεν χρείαν σοφίας ίνα διαγνώσωμεν τις και ποίος είναι οσός θρόνος. Εάν έκειτο επί των νεφελών ή μετέωρός που, ίσως υπήρχεν ανάγκη ...

Κωνσταντίνος Θ' Μονομάχος

"Ἐν τούτῳ τῷ ἔτει ὁ Ῥωμαίων κατέστρεψε βασιλεὺς Κωνσταντῖνος  οὗτος ὁ Μονομάχος, ἐν ἰδιοκτήτοις οἴκοις  καὶ μὴ τοῖς ἀνακτόροις  διαζευχθεὶς τῆς ψυχῆς, καὶ τῷ παρ' αὐτοῦ ἀνεγερθέντι ναῷ  τὸν νεκρὸν καταθέμενος, ἀνὴρ πολιτικὸς καὶ γένους ἐπισήμου  γενόμενος, δωρηματικός τε καὶ βασιλικῶς εὐεργετεῖν ἐπιστάμενος,  φροντίζων μὲν καὶ τῶν ἐν πολέμοις προτερημάτων  καὶ τοῖς ἐναντίοις ὡς ἐνὸν ἀντικαθιστάμενος, πλείονι δὲ ῥοπῇ  τῆς τρυφῆς ἀντεχόμενος, καὶ τῶν ἀφροδισίων μὴ ἀπεχόμενος.  ἔμελε δ' αὐτῷ καὶ ἀστεϊσμῶν καὶ τῶν ἐν μίμοις γελοιασμῶν καὶ   τῆς ἐπικαίρου  ῥαστώνης, καὶ οἷς ἡ ζωτικὴ ψυχὴ συνέζευκταί τε καὶ συνερρίζωται". (Μιχαήλ Ατταλειάτης) O Κωνσταντίνος Θ' Μονομάχος (1042-1055) διεδέχθη τον Μιχαήλ Ε' Καλαφάτη (ανηψιό του Μιχαήλ Δ' Παφλαγόνα), ο οποίος είχε οικτρό θάνατο προσπαθώντας να παραγκωνίσει την λαοπρόβλητη Ζωή. Ο Κωνσταντίνος ενυμφεύθη την Ζωή αλλά μετά από λίγο έφερε και την ε...