Η Βυζαντινή πολιτική για τα δικαστήρια. Στο παρακάτω απόσπασμα καθορίζεται το ποιοι νομιμοποιούνται να παραστούν ως μάρτυρες σε μία δίκη. Όσοι έχουν εκπέσει από την θέση τους, οι χαμερπείς, οι άσημοι και οι αφανείς αποκλείονται. Μάρτυρες δύνανται να είναι μόνον οι ευυπόληπτοι άνδρες: "θεσπίζομεν δε, και μάλιστα επί της μεγάλης ταύτης και ευδαίμονος πόλεως, ένθα πλείστη καθέστηκε (θεός δε ηγείσθω του λόγου) πολλών και αγαθών ανδρών ευπορία, ευυπολήπτους δειν είναι τους μάρτυρας, και ή κρείττους της τοιαύτης διαβολής διά το της αξίας ή στρατείας ή ευπορίας ή επιτηδεύσεως αναμφισβήτητον, ή είπερ ου τοιούτοι καθεστάσιν, υφ' ετέρων γουν ότι καθεστάσιν αξιόπιστοι μαρτυρούμενοι` και μη τινάς επιδιφρίους μηδέ χαμερπείς μηδέ παντοίως ασήμους επί μαρτυρίαν ιέναι, αλλ' ώστε είπερ αμφισβητηθείη τα κατ' αυτούς, δύνασθαι ραδίως αποδεικνύναι τον των μαρτυρησάντων βίον ως άμεμπτός τε και επιεικής είη. Ει δε άγνωστοί τινες είεν και πανταχόθεν αφανείς και τι φανείεν όλως πε...
“καί ἐπί τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐνεκαινίσθη τό τότε Βυζάντιον ἐπί τῆς ὑπατείας Γαλλιανοῦ καί Συμμάχου, Τοῦ αὐτοῦ δέ βασιλέως Κωνσταντίνου ποιήσαντος πρόκεσσον ἐπί πολύν χρόνον, ἀπό Ρώμης ἐλθόντος ἐν τῷ Βυζαντίῳ ὅστις καί τό πρώην τεῖχος τῆς αὐτῆς πόλεως, ἐκέλευσεν αὐτήν Κωνσταντινούπολιν λέγεσθαι, ἀναπληρώσας καί τό Ἱππικόν καί κοσμήσας αὐτό χαλκουργήμασι καί πάσῃ ἀρετῄ, κτίσας ἐν αὐτῷ καί κάθισμα θεωρίου βασιλικοῦ καθʹ ὁμοιότητα τοῦ ἐν Ρώμῃ ὅντος.” (Ἰωάννης Μαλάλας: "Χρονογραφία")