Ιωσήφ Γενέσιος: Περί Βασιλειών (Θεόφιλος) “ Του δε αλλαγίου περατωθέντος και της ανά μεταξύ Ρωμαίων τε και Αγαρηνών ειρήνης διαλυθείσης, ο βασιλεύς γενναΐζειν κατά πολεμίων πολλήν επεποίητο μέριμναν, ως μηδ΄ όλως ελάττων γενέσθαι της πατρικής γενναιότητος` και κατά των Ισμαηλιτώντην χώραν συν πλήθει πολλώι προχωρείκαι αιχμαλωσίαν παντοδαπή παρυφίστησιν, ως και παρεμβαθύναι τοις εσωτέροις μέρεσι ταύτης αυτή τε πατρίδι προσεμπελάσαι του τόυε κρατούντος αμεραμνουνή, ήτις Οζόπετρα προσηγόρευται, και ταύτην πολιορκήσαι προς ύβριν αυτού. […] Λέγεται δε ώδε πως παρά τισιν, ότι μετά το εκστρατεύσαι Θεόφιλον συν Πέρσαις, και την κατ’ Αγαρηνών νίκην εργάσασθαι και αύθις εξιέναι μετά Περσών και Οζοπέτραν πόλιν την μαιευσαμένην τον Αμεραμνουνή εκπορθήσαι. Ως εντεύθεν κεχολώσθαι τούτον συμβέβηκε. Διό στρατιάν εξ Αιγύπτου και Παλαιστίνης συλλεξάμενος διάφορον, και προς το Ταρσού της Κίλικος ταύτης δε διά μέσου Κύδνον τον ποταμόν οδεύοντα. […] τον δε ίδιον υιόν ο Αμερουμνήμ προεξέπεμψε ...
“καί ἐπί τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐνεκαινίσθη τό τότε Βυζάντιον ἐπί τῆς ὑπατείας Γαλλιανοῦ καί Συμμάχου, Τοῦ αὐτοῦ δέ βασιλέως Κωνσταντίνου ποιήσαντος πρόκεσσον ἐπί πολύν χρόνον, ἀπό Ρώμης ἐλθόντος ἐν τῷ Βυζαντίῳ ὅστις καί τό πρώην τεῖχος τῆς αὐτῆς πόλεως, ἐκέλευσεν αὐτήν Κωνσταντινούπολιν λέγεσθαι, ἀναπληρώσας καί τό Ἱππικόν καί κοσμήσας αὐτό χαλκουργήμασι καί πάσῃ ἀρετῄ, κτίσας ἐν αὐτῷ καί κάθισμα θεωρίου βασιλικοῦ καθʹ ὁμοιότητα τοῦ ἐν Ρώμῃ ὅντος.” (Ἰωάννης Μαλάλας: "Χρονογραφία")